Alles heeft een reden

Glaasje water

“Als ik op huisbezoek kom stel ik me eerst netjes voor. Wat ik wil drinken? Doe maar gewoon een glaasje water. Ik start met de praktische zaken, zoals aan welke voorzieningen de kinderen behoefte hebben en informatie over het inkomen. Vanuit daar gaan mensen meestal vanzelf praten. Over hoe ze in deze situatie zijn gekomen, of ‘gescheiden en hij betaalt de alimentatie niet’. In de meeste gevallen gaat het om alleenstaande moeders. Je hoort soms de vreselijkste verhalen. Thuis zet ik alle gegevens in ons systeem, en pakken anderen van Leergeld – die de checks doen voor het toekennen – over. Daarna kan ik zo’n verhaal meestal wel loslaten.”

Bij één situatie lukte dat niet. “Een jonge vrouw met een klein kindje en een baby. Haar man zat thuis van werk en was drugsverslaafd. Toen zij even weg was, was hij in slaap gevallen op de bank en kroop de baby rond, terwijl er drugs op de grond lag. Wegwezen, zou je denken, maar het huis stond op zijn naam. Zo’n uitzichtloze situatie houdt je wel bezig. Ik heb toen contact met de gemeente opgenomen: regel wat!”

Folder voor een ander

“Om meer bekendheid te geven aan Leergeld doen we veel op scholen. Afgelopen maandag gaf ik een presentatie aan ouders van groep 1 tot en met 8. Met mijn eigen jeugd in mijn achterhoofd besluit ik dan: ‘De middelen zijn er nu, maak er alsjeblieft gebruik van. Zo’n vijftig jaar geleden was er geen Leergeld.”

“Ik heb dan ook folders bij me; één met informatie voor de basisschool en één voor de middelbare. Op zo’n school merk je heel duidelijk dat er schaamte rondom dit onderwerp is. Ouders nemen zo’n folder niet makkelijk mee.” Maar Martin pakt dat slim aan: ‘Pak maar gewoon mee hoor, dat mag ook voor iemand anders. Misschien kent u wel iemand die de hulp van Leergeld goed kan gebruiken.’”

Veel op hun bordje

“Gemiddeld heb ik één afspraak in de week. Deze ochtend had ik nog een huisbezoek gepland staan. Iets voor tien uur belde ik aan. Ik was wat aan de vroege kant, dus toen deze vrouw niet open deed fietste ik nog een rondje. Maar na tienen was ze nog niet thuis. Daar kun je dan wat van vinden. Maar alles heeft een reden, en mensen met geldzorgen hebben heel veel op hun bordje. Dus: volgende week gewoon een nieuwe poging.”

“Je bent snel geneigd om een mening te hebben. Je ziet een mooi huis, een joekel van een tv in de woonkamer, en dan denk je toch snel: ‘Dat dát kan!’. Maar die tv staat er al een paar maandjes, en inmiddels heeft de vader – een zzp’er zonder arbeidsongeschiktheidsverzekering – een ongeval gehad. Zoiets verandert dan de totale situatie. Inmiddels heb ik niet zomaar een oordeel klaar, maar dat heb ik wel moeten leren.”

Sinterklaas-gevoel

Mensen blij maken, dat is toch wel het mooiste van dit vrijwilligerswerk, vindt Martin. “Als ik bij mensen thuis aan de eettafel zit – die ze trouwens niet altijd hebben – lijkt het soms wel alsof ik Sinterklaas ben! Dat geeft een heel goed gevoel. De energie die ik meebreng, die doet blijkbaar wat met mensen. ‘Zijn al die vrijwilligers zo aardig?’, vragen ze soms.”

“Als intermediair ben ik heel gedreven om het goed voor deze gezinnen te regelen. Ik vertel bijvoorbeeld dat er waarschijnlijk nóg een fiets kan komen, zodat ook de oudste ook op de fiets naar school kan. Natuurlijk onder voorbehoud, want ons kantoor beslist uiteindelijk. ‘Dus niet meteen tegen de kinderen zeggen als ze uit school thuiskomen’, zeg ik dan.”

“Ook als een extra computer aanvragen mogelijk is, geef ik dat aan. ‘Nee, doe maar niet’, krijg ik dan soms als reactie. ‘Geef die maar aan mensen die het nog harder nodig hebben’. Terwijl, als iemand het nodig heeft, zijn zij het wel! En dan in zo’n situatie tóch nog rekening houden met anderen…”

Lees ook het verhaal van Marlijn Weerdenburg, dochter van Martin én ambassadeur van Leergeld Nederland.

Op de foto Marlijn met Martin in gesprek tijdens de opname van de Podcast van Leergeld, deze zal in oktober te horen zijn.