Ga snel naar:
30 jaar Leergeld ►
30 jaar verhalen ►
“Rond 2010– onze oudste was toen een jaar of twaalf – ging het heel slecht met onze eigen zaak. Een opeenstapeling van ellende: de financiële crisis, diefstal door een personeelslid en klanten die niet of te laat betaalden. We moesten toen van 1000 euro in de maand rond zien te komen. Daarna volgde een slepend faillissementstraject – wat door omstandigheden nog steeds voortduurt. We hebben altijd keihard gewerkt, ineens ben je alles kwijt.”
Inmiddels zitten Cato en haar partner qua inkomen nu net boven bijstandsniveau, wat betekent dat ze voor alle regelingen nét niet in aanmerking komen: “Dan val je dus echt tussen wal en schip.”
Om privacy redenen is de echte naam van Cato in dit verhaal veranderd.
Wanhoop
“In de slechtste periode heb ik zelfs bij de afvalcontainer van de HEMA gestaan, in de hoop dat ze misschien taart weggooiden, zodat ik iets leuks had voor onze kinderen.” Terwijl Cato vertelt komen de tranen: “Ik voel gewoon weer die wanhoop van toen. En de eenzaamheid. Want het brengt je ook in een isolement. Behalve werk kwam ik nergens meer; alles kost geld.”
Geen nummer
Via een contact bij de Voedselbank hoorde Cato van Leergeld. “Vanaf daar kwam er supersnel hulp op gang. Ik kreeg een gezinsnummer: 639. Dat nummer weet ik nog heel goed. Voor de duidelijkheid: je bent geen nummer bij Leergeld! Maar voor mij was dat nummer dé erkenning dat het echt officieel was – en dat gaf hoop. We konden kinderschoenen en schoolspullen halen en kregen een verjaardagsdoos voor een feestje. Het leek wel kerst!”
Kwetsbaar
“Je loopt met een enorme ballast, het is dan net of Leergeld je een beetje draagt. Ze brachten een stukje vreugde en geluk terug in ons leven. We konden bijvoorbeeld nooit op vakantie of ergens heen. Maar dan komt er van Leergeld ineens een Efteling-uitje, geweldig! Het contact met Leergeld is heel warm: een luisterend oor, en altijd begripvol en steunend. Niet in problemen denken, maar in oplossingen. In al die jaren heeft Leergeld ons nooit laten vallen: het is echt onze houvast geworden.”
“Of ik me destijds schaamde om bij Leergeld aan te kloppen? Nee, maar spannend was het wel. Je bent toch kwetsbaar en er heerste een gevoel van: we hebben zo hard gewerkt, maar tóch is het ons niet gelukt. Gelukkig stellen de mensen van Leergeld je heel erg op je gemak: over dat wat je doet voor je kinderen, daar hoef je toch geen schaamte voor te voelen..?”
Erbij horen
“Mijn kinderen zijn het allerbelangrijkst, die mogen dit soort stress en zorgen niet meedragen. Ik heb er echt alles voor gedaan om ze daartegen te beschermen én te zorgen dat zij niet achterblijven ten opzichte van andere kinderen. Ik zou het vreselijk vinden als onze jongste van 12 jaar niet gewoon mee zou kunnen doen. Dankzij Leergeld zit hij nu op musicalles, daar is hij helemaal van opgefleurd! En mijn zoon van nu 18 jaar kon eerder met hulp van Leergeld op kickboksen. Zo belangrijk voor een kind, niet alleen om de sport te kunnen doen die je leuk vindt, maar ook vanwege het ‘erbij horen’.”
Ritueel
“Eén van de hoogtepunten is als het jaarlijkse Leergeld-pasje voor nieuwe schoenen op de mat valt. Dat samen schoenen shoppen is een heel ritueel geworden. Het zelfvertrouwen van mijn kinderen heeft echt een boost gekregen dankzij dit soort dingen.”
“En ze doen het zo goed nu! De oudsten hebben een goede baan, een fijn huisje, een leuke relatie en mijn zoon van 26 jaar is nu zelfs op wereldreis – daar heeft hij hard voor gewerkt. Onze kinderen zeggen soms: mam, je hebt altijd supergoed voor ons gezorgd, maar nu is het af en toe ook tijd voor jou. Maar weet je: éérst de kinderen happy, dan kom ik wel weer.”